صدیقه شاکری
۱- تاریخ، معرکه ای است که خط مقدم جنگ احزاب میان حق و باطل و نور وظلمت را بازخوانی می‌کند تا نشان دهد امروز هرکس در کدام خاکریز ایستاده است؛ خیمه علی(ع) یا اردوگاه معاویه و عمروعاص! نبرد «صفین» در ماه صفر سال ۳۷ هجری، صرفا رویارویی نظامی میان جبهه حق به رهبری امیرالمؤمنین علیه‌السلام و باند نفاق و قاسطین به سرکردگی معاویه نبود؛ بلکه ماجرای یک «دست‌فرمان انحرافی» بود.
سپاه حق در آستانه فتح نهایی بود؛ ذوالفقارِ مالک اشتر شاهرگ خیمه معاویه را نشانه رفته بود که ناگهان طراحان اتاق جنگ اموی، به حقه تزویر متوسل شدند و قرآن‌ها را بر سر نیزه کردند. نفوذی‌ها و ساده‌لوحان بی‌بصیرت در خیمه خودی، دست‌ها را به نشانه تسلیم بالا بردند و گفتند: «ما با قرآن نمی‌جنگیم!»؛ عمار یاسرها و ذوالشهادتین‌ها در همان نبرد ۱۱ روزه به خاک و خون غلطیدند و خون ۲۵ هزار شهید بر زمین ریخت، تا به تعبیر رهبر حکیم و قائد شهید انقلاب، تاوان نفهمیدن خط نفاق و بازی خوردن از تحمیل «حَکَمیت» پرداخت شود.
۲- امیرالمؤمنین علیه‌السلام در خطبه ۲۴۱ نهج‌البلاغه، درست در بطن همین بحران و پس از آن تجربه تلخ، سخنی دارند که باید پیش روی تک‌تک مسئولان و متولیان امور حک شود. حضرت پیش از هر چیز، ریشه اصلی شکست‌ها و لغزش‌ها را آشکار می‌سازند و می‌فرمایند شکر نعمت حکومت دینی، تنها و تنها با «جهاد» ادا می‌شود. نعمتی که در دست من و شماست، غنیمت نیست؛ امانتی است الهی برای جهاد. حضرت می‌فرمایند: «وَ الشُّكْرَ عَلَى نَعْمَائِهِ…»؛ شکر این حکومت چیست؟ حفظ آن در آتش کوره جهاد فی‌سبیل‌الله.
سپس فرمان آماده‌باش می‌دهند: «فَتَشَمَّرُوا لِلْحَرْبِ، وَ ادَّرِعُوا لَهَا»؛ کنایه از اینکه کمربندها را سفت ببندید و دامن‌ها را به کمر زنید و پای کار بیایید؛ نه اینکه در اتاق‌های شیشه‌ای بنشینید و از دور برای میدان نسخه بپیچید!
۳- اما اصل ماجرا کجاست؟ شاه‌بیت کلام مولی‌الموحدین(ع) در این خطبه تاریخی این چند کلمه است که خواب را از چشم عافیت‌طلبان می‌رباید:
«لاَ یُدْرَكُ الْحَقُّ إِلاَّ بِالْجِدِّ، أَیْنَ مَنْ یَجِدُّ؟» و این هشدار تکان‌دهنده که: «وَ اعْلَمُوا أَنَّ أَخْذَ الْعَزَائِمِ لَا یُلَائِمُ النَّعِيمَ»؛ بدانید و آگاه باشید که تصمیم‌های محکم، سرنوشت‌ساز و انقلابی، هرگز با «خوش‌گذرانی، سفره‌های رنگین و تن‌پروری» سرِ سازگاری ندارد!
و اضافه می‌فرمایند: چه بسیار خواب‌های سنگین شبانه که اراده‌های پولادین روز را پایمال کرده و تاریکی تنبلی، یاد همت‌های بلند را از اذهان زدوده است! رسول خدا(ص) نیز هشدار دادند: «لا تُمِیتُوا القُلوبَ بِکَثرَةِ الطَّعامِ وَ الشَّراب…»؛ دل‌های خود را با شکم‌بارگی نمیرانید، چراکه کشتزار با آب بیش از حد می‌پوسد و بدنی که اسیر چرب و شیرین دنیا شد، مغزش قدرت تحلیل و تشخیص حق از باطل را از دست می‌دهد!
۴- بخوانید و قضاوت کنید! این هشدار امیرالمؤمنین(ع) است یا توصیف احوال برخی مدیران و کاربه‌دستانی که نامشان کارگزاران دنیاطلب است، اما شیوه زیست‌شان سبک زندگی اشرافیت معاویه‌ای است؟!
امیرالمؤمنین(ع) در آن نامه تاریخی و کوبنده به عثمان بن حنیف (نامه ۴۵) به والی خود در بصره نهیب می‌زند که به چه حقی بر سر سفره‌ای نشستی که اشراف در آن دعوت بودند و نیازمندان پشت در رانده شدند؟! حضرت می‌فرمایند من با همین نان خشک و نمک در میدان در برابر شجاعان عالم می‌ایستم، چراکه: «وَ إِنَّ الشَّجَرَةَ الْبَرِّیَّةَ أَصْلَبُ عُوداً، وَ الرَّوَائِعَ الْخَضِرَةَ أَرَقُّ جُلُوداً»؛ چوب درخت بیابانی محکم‌تر و آتش آن گیراتر است، اما درختان نازپرورده و لب جوی آب، با کمترین بادی می‌شکنند و پوستشان نازک است! مدیری که شب را در هتل‌ها و ویلاهای آن‌چنانی صبح می‌کند و شامه خود را به بوی سفره‌های چرب عادت داده، فردا در بزنگاه فتنه و جنگ اقتصادی، چگونه می‌خواهد تصمیم قاطع انقلابی بگیرد؟! در نقطه مقابل این مدیران اشرافی و عافیت‌طلب، چشم‌دوختن به قامت استوار و پولادین جوانان غیور حزب‌الله لبنان ، انصارالله قهرمان یمن ، حشدالشعبی عراق و حماس فلسطین، تجسم عینی همان درختان بیابانی و ستبری است که با نان خشک و حداقل امکانات، مقاومت را معنا کرده و با پاهای برهنه و دست‌های خالی، اما با قلوب متصل به لایتناهی، ارکان صهیونیسم و استکبار جهانی را به لرزه درآورده‌اند؛ همان مجاهدان مخلص که ثابت کردند اراده پولادین و فتح‌الفتوح در میدان‌های رزم، محصول کاخ‌نشینی نیست، بلکه دستاورد سفره‌های ساده، ایمان نافذ و عزم راسخ مکتب خمینی و خامنه‌ای در امروز و همه روزگاران است. طبیعی است که چنین مدیری در روز معرکه، همت والایش در خواب شبانه گم می‌شود و دست‌هایش در برابر کدخدا به لرزه می‌افتد!
۵- و بالاخره باید گفت؛ در روایتی است که پیامبر اکرم(ص) به علی بن ابی‌طالب(ع) فرمودند تو نخستین کسی هستی که وارد بهشت می‌شوی؛ چون «علمدار» سپاه حقی و علمدار همیشه جلوتر از بقیه گام برمی‌دارد. امروز اگر ملت بصیر و غیور ایران در برابر پیچیده‌ترین جنگ ترکیبی تاریخ، کمربندها را محکم بسته و علم نبرد با استکبار را بر دوش کشیده و در کف خیابان‌ها 255 شب سینه سپر کرده، این مبعوث شدگان پا برهنه‌اند که علمداری انقلاب را فهمیده‌اند؛ نه آن مدعیانی که برای یک روز مدیریت جهادی، چرتکه رفاه و خوش‌گذرانی می‌اندازند. علاج دردهای کشور همان نسخه خطبه ۲۴۱ است: پایان خوش‌گذرانی و سفره‌های اشرافی، بستن کمربند همت، و حضور شجاعانه در میدان جهاد.
برگرفته از ارائه در نشست کارگروه بانوان و خانواده جمعیت جانبازان انقلاب اسلامی
