امروز ۲۸ مرداد، یادآور پاسخ خیانت‌آمیز آمریکا به انتظار حمایت شرافتمدانه دکتر مصدق در مقابل انگلیس در کودتای سال ۱۳۳۲ و سرنگونی دولت ملی است؛ واقعه‌ای عبرت‌آموز و استخوان سوز که امروز و پس از پایان ضرب‌الاجل ۶۰ روزه تفاهم‌نامه خرداد ۱۴۰۵، تصویری کینه ورزانه از خوی پیمان‌شکنی، تجربه ی تاریک از جنایت و بدعهدی، سند محکم دیگری بر دروغگویی، غیرمنطقی و غیر قابل اعتماد و پلید بودن امریکا را پیش چشم ما قرار می‌دهد.
نشان می دهد که اصطلاح صلح شرافتمدانه فریبی بیش نیست و امضای رئیس‌جمهور امریکا چقدر بی‌ارزش و نامعتبر است.
طرف آمریکایی نه‌تنها با محاصره دریایی به جنگ پایان نداد و به هیچ‌یک از شروط اولیه برای ورود به سایر بندها تن در نداد، بلکه با گامی فراتر از منطق کودتای ۲۸ مرداد، براندازی، سلب حاکمیت بر تنگه، تشدید تحریم‌های اقتصادی، تهدید زیرساخت‌ها و در نهایت «مرده خواندن تفاهم‌نامه» را با ادبیاتی سخیف تکرار کرد.
مطالبه صریح و جدی از تیم مذاکره‌کننده در شرایط اقتدار و دست برتر ایران، پایبندی به همان تعهدی است که در محضر رهبر معظم انقلاب پیرامون تحقق ۱۴ بند تفاهم‌نامه داده بودند؛ هرچند ۶ بندِ اعلامی دبیر شُعام نیز مطالباتی فراتر از این تفاهم‌نامه را در سطحی بالاتر پیش روی آمریکا گذاشت.
برای جلوگیری از غافلگیری در هزارتوی فریبنده مذاکرات، باید به‌صورت شفاف اعلام شود:
۱. کدام‌یک از بندهای فوریِ تفاهم‌نامه با سرپیچی و عدم تمکین آمریکا مواجه شده است؟
۲. واشنگتن کدام اقدامات ممنوعه را همچنان ادامه داده است؟
۳. در شرایطی که طرف مقابل رسماً تعهدات را زیر پا گذاشته و اصل تفاهم‌نامه را «مرده» اعلام کرده، چرا خروج متقابل و رسمی ما از این توافق اعلام نمی‌شود؟!
مجتبی شاکری
